PO DRUGIEJ STRONIE GRZECHU – TEATR BALETU BORISA EJFMANA

Po drugiej stronie grzechu

fot. Teart Wielki – Opera Narodowa

Boris Ejfman twórca Sanktpetersburskiego Teatru Baletu, znany z mrocznych przedstawień poruszających tematy związane z cierpieniem i zakamarkami psychologii, tym razem mierzy się z uczuciami między ojcem, a synami. Rywalizacja, miłość, podziw, walka czy wreszcie pragnienie ostatecznego zwycięstwa, od zarania dziejów towarzyszy relacjom pomiędzy pokoleniami mężczyzn jednej krwi. Te emocje i walki stały się podłożem rozważań Dostojewskiego nad dobrem i złem, rolą wiary czy wolnością człowieka w jego ostatniej powieści – „Bracia Karamazow”. Powieść Dostojewskiego została przez wielu pisarzy czy filozofów uznana za najwybitniejszą w historii literatury. Zygmunt Freud nazwał historię rodziny Karamazow „najwspanialszą powieścią, jaką kiedykolwiek napisano”. Opis dynamiki powstawania religii oraz relacji między ojcem a synami dokonany przez Freuda mógłby stanowić niemal jedno dzieło z wizją rosyjskiego pisarza. Trzej bracia, Dymitr, Iwan i Alosza pragną wyzwolić się pod wpływu a wręcz z więzi łączących ich z ojcem, jednak bez głębokiego wejrzenia w siebie nie jest to możliwe. Miotani namiętnością do pięknej kochanki dostrzegają w sobie wszystkie cechy odrzucanego ojca, działając w pułapce popędów jedynym rozwiązaniem jakie dostrzegają jest unicestwienie ojca. Nie dostrzegają jednak, że więzi z których tak pragną się uwolnić jednocześnie stanowią system wartości pozwalający im funkcjonować. Fiodor Pawłowicz Karamazow ginie, a Dymitr zostaje oskarżony o jego zabójstwo. Czy wraz ze śmiercią ojca zginą jego cechy w synach, czy jego „zły” hulaszczy charakter odchodzi w niepamięć, czy w braciach pozostaje już tylko dobro? Przecież pragnęli śmierci swego ojca. Według Freuda po zgładzeniu ojca synowie orientują się, że dokonali czynu strasznego i figura ojca przyjmuje postać religii, totemu. Iwan i Alosza pragną odbudować utracony system wartości tworząc własną religię, narzucając na siebie ograniczenia, ramy, wartości, dostrzegając że całkowita wolność prowadzi ich do chaosu. Czy jest szansa na dobro, czy grzechy mogą zostać odkupione, czy słaby człowiek może unieść głowę? Ceną za odkupienie pozostaje żal za grzechy i stawienie czoła Golgocie z krzyżem na plecach.

Ejfman od 1977 pokazuje oblicze nowoczesnego baletu. „Po drugiej stronie grzechu” jest wyjątkowo malowniczym obrazem stanowiącym kontrast wobec dramaturgii powieści. Wieloplanowe, często barwne sceny mogą stanowić sceny z produkcji broadwayowskich lub hollywoodzkich. Gra świateł połączona z odważnym doborem utworów muzycznych prowadzi widza po emocjonalnym labiryncie łagodząc rodzinne i ludzkie trzęsienia ziemi. Choreograf wyniósł taniec na granice akrobacji, którymi z lekkością i zachwycającą precyzją tancerze wypełniają odtwarzane role. Ejfman poszukując nowych form choreografii zaskakuje nawet kiedy mówi wprost, jeśli przyjmiemy na chwilę, że spektakl jest o więziach rodzinnych, to na scenie zobaczymy grę z taśmami czy linami. Za ich pomocą Iwan toczy walkę ze swoim alter ego, one krępują Dymitra z ojcem czy też unoszą go pod sklepienie symbolizując rozdzierający konflikt, spektakularnie kończąc pierwszy akt. Autor przedstawienia wyraźnie podkreśla ponadczasowy charakter dzieł Dostojewskiego. Nietypowy dla baletu głos narratora wskazuje na wartość wolności jej ulotność czy jak też jak łatwo możemy ją utracić ulegając wpływowi rządzących czy religii.

Widziałem ostatni spektakl gościnnych występów Sanktpetersburskiego Teatru Baletu, który widzowie pożegnali wyjątkowo gorącymi brawami, w których mam nadzieję i moje były wyraźne bo z pewnością kiedy ten zespół odwiedza Warszawę to odwiedziny w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej są obowiązkowe.

Więcej o spektaklu na stronie Teatru Wielkiego – Opery Narodowej

Pobierz program spektaklu

По ту сторону греха
Występ gościnny
Premiera: 29/04/2013

Według Braci Karamazow Dostojewskiego (nowa wersja)
Muzyka: Modest Musorgski, Siergiej Rachmaninow, Richard Wagner

Choreografia: Borys Ejfman
Scenografia i kostiumy: Wiaczesław Okuniew

Po drugiej stronie grzechu

fot. Teatr Wielki – Opera Narodowa

Po drugiej stronie grzechu

fot. Teatr Wielki – Opera Narodowa

Po drugiej stronie grzechu

fot. Teatr Wielki – Opera Narodowa

Po drugiej stronie grzechu

fot. Teatr Wielki – Opera Narodowa

Po drugiej stronie grzechu

fot. Teatr Wielki – Opera Narodowa

Lubię(0)Nie lubię(0)
Ten wpis został opublikowany w kategorii Czerwony Dywan i oznaczony tagami , , , , , , , , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Komentarze

Liczba komentarzy: 0

    Dodaj komentarz